Professionele verwaarlozing start met de mededeling van de tandarts: ‘het is niet nodig.’
Professionele verwaarlozing is het fenomeen dat de behandelend tandarts de meest ‘goedkope’ behandeling kiest of onderhandeld zonder te kijken naar de langere termijn effecten. Bijvoorbeeld een kies trekken zonder de gevolgen te bespreken. Vervanging zou niet nodig zijn. Echter op langere termijn wordt de schade duidelijk: een plaatselijk geslonken kaak, scheve – en uitgezakte kiezen op termijn.
Een ander voorbeeld is het te vaak vullen van een kies die al een grote vulling heeft. In de tandheelkunde noemen wij dat ‘door-restaureren’. Dit verzwakt en op termijn moet de kies getrokken worden. Door eerder duurzaam te denken en te handelen wordt vroegtijdig verlies voorkomen.
Professionele verwaarlozing zien wij vaak bij de reguliere – of ‘algemeen’ tandarts. De tandarts wil binnen in het verzekeraarsbudget blijven en op deze manier bekend staan als een ‘goedkope tandarts’. Best verleidelijk, want op korte termijn lijkt deze behandelstrategie voor iedereen een mooie oplossing. Vaak heeft de patiënt niet door dat het vroegtijdig verlies van het gebitselement hoofdzakelijk te maken heeft met de keuze die deze ‘goedkope tandarts’ maakt. Wij zeggen dan dat de behandeling niet duurzaam of toekomstbestendig is.
Onderhandelen of onvoldoende behandelen is een veel voorkomende vorm van professionele verwaarlozing. Niet-behandelen zonder overleg, omdat u er toch geen last van heeft, is een kwalijke subcategorie van verwaarlozing.
Een andere subcategorie van verwaarlozing komt door de beperkte skillset van tandartsen, die zich in hun behandelvoorstellen beperken tot wat ze wel kunnen. Niet in uw belang als u meer behandelingen nodig heeft.
Zo hebben veel patiënten niet door dat dure herstelwerkzaamheden het gevolg is van professionele verwaarlozing door de keuze voor snelle oplossingen.
