Professionele verwaarlozing start met de mededeling van de tandarts:
‘Een behandeling is niet nodig.’
Professionele verwaarlozing is het fenomeen dat de tandarts de lange termijn effecten van een behandeling of het niet-behandelen niet in overweging neemt. Bijvoorbeeld een kies trekken zonder de gevolgen te bespreken. Vervanging zou niet nodig zijn. Echter op langere termijn wordt de schade duidelijk: een plaatselijk geslonken kaak, scheve – en uitgezakte kiezen op termijn.
Een ander voorbeeld is het te vaak vullen van een kies die al een grote vulling heeft. In de tandheelkunde noemen wij dat ‘doorrestaureren’. Een binnen de beroepsgroep geaccepteerde praxis. Het leidt tot verdere verzwakking en op termijn moet de kies getrokken worden omdat er geen oplossing meer mogelijk is. Door duurzaam te denken en te handelen kan vroegtijdig verlies worden voorkomen.
Professionele verwaarlozing zien wij vaak bij de reguliere – of ‘algemeen’ tandarts. De tandarts wil graag binnen in het verzekeraarsbudget blijven. Best verleidelijk, want op korte termijn lijkt deze behandelstrategie voor iedereen een mooie oplossing. Vaak heeft de patiënt niet door dat het vroegtijdig verlies van het gebitselement hoofdzakelijk te maken heeft met behandelkeuzes van de tandarts. Wij zeggen dan dat de behandeling niet duurzaam of toekomstbestendig is.
Onderhandelen of niet-behandelen, terwijl dat wel zou moeten – wij spreken dan van een onjuiste indicatie – is een veel voorkomende vorm van professionele verwaarlozing. Niet-behandelen, zeker zonder overleg met u, omdat u er toch geen last van heeft, is een kwalijke subcategorie van verwaarlozing.
Een andere subcategorie van verwaarlozing komt door de beperkte skill set of kennis van tandartsen, die zich in hun behandelvoorstellen beperken tot wat ze wel kunnen. Niet in uw belang als een ander soort behandeling duurzaam en toekomstbestendig is.
Zo hebben patiënten niet door dat dure herstelwerkzaamheden het gevolg is van professionele verwaarlozing door de keuze voor snelle oplossingen.
Hoe paradoxaal het ook klinkt, een aanjager van verwaarlozing is omdat ‘de verzekeraar het vergoedt.’ Behandelingen zijn ‘niet duur’ en wat er feitelijk zou moeten gebeuren is ‘niet nodig.’ Een generatie terug spraken wij van ‘ziekenfondstandheelkunde’. Het is van belang dat u zich goed laat informeren over alle behandelmogelijkheden. Overigens blijkt hieruit het belang van een tweede mening.
